KİMSESİZLİĞE DÖKÜLEN YAPRAK

soluyoruz hep birlikte evin bir köşesinde

yapraklarımız dökülüyor kimsesizliğimize

her defasında dilsiz bir bulut bizim gönlümüz

tek başına fırtınaya kafa tutan

gel desem kaç ömür geçer yokluğunla

gelmesen kaç bahar çarpar gölgemize